Het idee voor Bitcoin is voortgekomen uit frustraties jegens het traditionele financiële systeem en de afkeer tegen de bankenwereld. Het monetaire beleid wat wereldwijd door machthebbers wordt gevoerd is gestoeld op achterhaalde economische theorieën en maakt ons geld kapot. Sterker nog, het beleid maakt dat ons geld eigenlijk helemaal niet functioneert als geld. Door uit het niets geld te blijven scheppen, om wat voor reden dan ook, wordt het steeds minder waard. Het aanbod stijgt en de vraag kan het niet bijhouden. Bitcoin is hiervoor de oplossing, met een gemaximeerde hoeveelheid eenheden van 21 miljoen. Het probleem is dat Bitcoin maar een schamele 7 transacties per seconde kan verwerken. Dat is natuurlijk nooit genoeg om te functioneren als wereldwijd betaalmiddel.

Hoewel Bitcoin in mijn ogen ook waardevol zou zijn als het altijd bij die 7 transacties per seconde zou blijven, puur als middel om je waarde in op te slaan, is het interessant om te speculeren over mogelijkheden om van bitcoin een wereldwijd betaalmiddel te maken. Eén van de opties om het schaalprobleem van Bitcoin op te lossen zijn de komst van Bitcoin-banken. Nu hoor ik je denken, maar banken… dat druist toch volledig in tegen de fundamenten van Bitcoin? We moesten toch juist af van gecentraliseerde partijen en toewerken naar een gedecentraliseerde wereld? Dat klopt, maar Bitcoin maakt het mogelijk om een bijzondere vorm van banken in het leven te roepen.

Schaarste en transparantie

Het belangrijkste is in mijn ogen dat het maximum van 21 miljoen bitcoins te allen tijde in stand blijft. Die schaarste, die 21 miljoen definieert voor mij voor een groot deel Bitcoin. Het idee om dit te realiseren met Bitcoin-banken is eigenlijk heel simpel. Ieder jaar of ieder kwartaal worden Bitcoin-banken verplicht om aan te tonen dat ze genoeg bitcoin hebben om de tegoeden van alle rekeninghouders te dekken. Dit doen ze door een lijst te publiceren met alle tegoeden van alle rekeninghouders. Op die lijst is onderaan de streep een totaalbedrag aan bitcoin terug te vinden. Dat is het bedrag wat de Bitcoin-bank moet hebben om alle klanten te kunnen uitbetalen als ze hun bitcoin van de bank zouden willen halen. Vervolgens laat de Bitcoin-bank ieder jaar of ieder kwartaal middels een transactie zien dat ze deze hoeveelheid bitcoin inderdaad in hun macht hebben. Als laatste is het aan de rekeninghouders om te controleren of zij op de door de Bitcoin-bank gepubliceerde lijst staan en of het bedrag achter hun naam klopt. Als iemand niet op de lijst staat, betekent het dat de Bitcoin-bank sjoemelt met de cijfers. Hier zou de wereld echter snel achter komen, dus het is onwaarschijnlijk dat banken het risico zouden nemen om te sjoemelen met de cijfers.

Hieronder een voorbeeld van een lijstje:

Vitalik heeft een saldo van 10 bitcoin

Satoshi heeft een saldo van 1000 bitcoin

Roger heeft een saldo van 1 bitcoin

Jan heeft een saldo van 9 bitcoin

Pietje heeft een saldo van 5 bitcoin

Bitcoin-bank X heeft een totaalsaldo van 1025 bitcoin en heeft dit met een transactie aangetoond.

Als jij bij Bitcoin-bank X een saldo van 10 bitcoin hebt en je niet op deze lijst staat, dan weet je dat de bank fraudeert en kun je dat publiceren.

Hashing

Nu is het enige probleem dat de lijst op deze manier niet helemaal anoniem is. Je kunt van iedereen zien hoeveel bitcoin ze hebben, dat is om uiteenlopende redenen niet wenselijk. Dit is eenvoudig op te lossen door de persoonsgegevens te hashen en die hash te publiceren in plaats van de persoonsgegevens. Een hash kun je zien als een digitale vingerafdruk van een riedeltje data. In plaats van Vitalik heeft een saldo van 10 bitcoin zou er dan bijvoorbeeld staan 6382f333fcd91916ca9dc7b5767179daa137ddb3cd36f270bbb4678533eb9c1d heeft een saldo van 10 bitcoin. Dit is een hash van: “Vitalik move power halving paradigm money disco website light sinterklaas kerstbal biertje bouwlamp”. Om te kunnen achterhalen wie iemand op de lijst is heb je de naam van de persoon nodig en zijn recovery-phrase van 12 woorden (zie de reeks willekeurige woorden). Uiteraard heeft alleen Vitalik zelf deze twaalf woorden om zichzelf terug te vinden op de lijst. De twaalf woorden zijn een soort wachtwoord om de privacy van de rekeninghouders te beschermen.

De laatste alinea is wellicht enigszins technisch, maar het is vooral belangrijk dat je het voorgaande begrijpt. Dat is hoe bitcoin in theorie bij banken gestald kan worden, zonder dat de macht om extra bitcoins te maken in handen komt van banken. In principe is een bank op deze manier niets meer dan een bewaarinstelling. Je betaalt een kleine vergoeding om je bitcoins bij de bank te stallen, maar de bank kan er niet mee gaan beleggen en moet altijd 100 procent van de gestalde bitcoins in de wallets hebben. Je kunt banken op deze manier zien als een tweede laag op de Bitcoin-blockchain. Niet helemaal hoe Bitcoin ooit bedoeld is, maar het zou wel een manier zijn om van Bitcoin een wereldwijd betalingsnetwerk te maken. Of we het moeten willen en of we het in de toekomst nog wel nodig hebben, gezien de ontwikkelingen op het Lightning Network, is een tweede.